خامنه‌ای «این عمار» گفت،

سردار هور آمد و گفت «جهاد اقتصادی»،

«اوس عبدالحسین برونسی»...

که باز هم آستین همت بالا زد و غیرت کرد و بعد از 27 سال بازگشت

با پیکری بی‌سر، تا بگوید؛ «لبیک یا خامنه‌ای».

آمد تا برای ولی فقیه کار کند. کارگری کند. بنایی کند.

آمد تا در دوران غیبت، باز هم اطاعت محض از ولی فقیه داشته باشد.

آمد تا بگوید؛

«به روی چشم، ای نایب امام زمان».

آمد تا به رهبر انقلاب بگوید؛

«کدام کار در گوشه مملکت بر زمین مانده،

کدام جاده باید کشیده شود، من هستم».

 آمد تا بگوید؛

«ای ولی امر! روی من هم می‌توانی حساب کنی».

آمد تا بگوید؛

«من از سفر استانی بهشت بازگشته‌ام،

دوست دارم به جای این لباس خاکی،

لباس کارگری بپوشم».